Εκτός από τις υπάρχουσες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία στη Μιανμάρ – συμπεριλαμβανομένου του στιγματισμού και των διακρίσεων – ο εμφύλιος πόλεμος έχει κάνει τα πράγματα ακόμη πιο δύσκολα. Αλλά βρήκα την έκθεση του Άντριους ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα σχετικά με την κατάσταση των οργανισμών που υποστηρίζουν άτομα με αναπηρία.
Η στρατιωτική χούντα έχει καταπολεμήσει την κοινωνία των πολιτών και η υποστήριξη των διεθνών δωρητών έχει εξανεμιστεί. Οι οργανισμοί αντιμετωπίζουν μια «αδύνατη επιλογή» να υποταχθούν στον έλεγχο της χούντας ή να συνεχίσουν, διατρέχοντας τον κίνδυνο σύλληψης και φυλάκισης. Πολλοί είτε έχουν περάσει στην παρανομία είτε «αναγκάστηκαν σε εξορία».
Αλλά εν μέσω αυτών των πισωγυρισμάτων, οργανισμοί, πολλοί από τους οποίους διευθύνονται από άτομα με αναπηρία, συνεχίζουν το έργο τους. Και μάλιστα ιδρύονται και κάποιοι καινούργιοι. Ένας νεαρός άνδρας που έχασε το πόδι του ενώ υπηρετούσε στις Δυνάμεις Άμυνας του Λαού της αντιπολίτευσης μοιράστηκε:
«Για να ενθαρρύνεις άλλους ανθρώπους, πρέπει να παρέχεις έμπνευση και έναν πρακτικό τρόπο αποκατάστασης. Γι' αυτό ίδρυσα [τον οργανισμό μου]. Δίνουμε ευκαιρίες στην κοινότητα [των ατόμων με αναπηρία]. ... Αν είμαι σε θέση να βοηθήσω 10 άτομα. Τότε αυτά τα 10 άτομα μπορούν να βοηθήσουν 10 άτομα. Στη συνέχεια, [η βοήθεια] θα διανεμηθεί σε 100 άτομα και θα μπορούν να βοηθήσουν άλλους. ... Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια κοινότητα που συλλογικά υποστηρίζει ο ένας τον άλλον· οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον.»
Και με παρόμοιο πνεύμα, ο Άντριους καλεί τη διεθνή κοινότητα να αντιμετωπίσει την «κρυφή κρίση που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες στη Μιανμάρ».
- Βλέπε προηγουμένως στην ενότητα Απολογισμός, Ένα Τραγούδι για την Ελευθερία , όπου ένας ακτιβιστής μοιράστηκε την κατάσταση των ατόμων με αναπηρία στον εμφύλιο πόλεμο της Μιανμάρ.
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου